Albert Camus – «Ο μύθος του Σίσυφου»

Η έννοια του παραλόγου και η σχέση ανάμεσα στο παράλογο και την αυτοκτονία αποτελούν τα θέματα αυτού του δοκιμίου.

Από τη στιγμή που ο άνθρωπος παραδέχεται τη διάσταση ανάμεσα στη λογική επιθυμία του για κατανόηση και ευτυχία και στη σιωπή του κόσμου, μπορεί άραγε να κρίνει αν η ζωή αξίζει τον κόπο να την ζει κανείς;

Τούτο είναι θεμελιώδες ερώτημα της φιλοσοφίας. Αν όμως το παράλογο μου φαίνεται πρόδηλο, οφείλω να το διατηρήσω με μια διαυγή προσπάθεια και να δεχτώ να ζήσω βιώνοντάς το. Η εξέγερσή μου, η ελευθερία, το πάθος μου, θα είναι οι συνέπειές του. Ο άνθρωπος, σίγουρος ότι θα πεθάνει ολοκληρωτικά, αρνούμενος όμως το θάνατο, λυτρωμένος από την υπερφυσική ελπίδα που του έδενε τα χέρια, θα μπορέσει να γνωρίσει το πάθος της ζωής σ’ έναν κόσμο δοσμένο στην αδιαφορία του και στη φθαρτή ομορφιά του. Όμως η δημιουργία είναι για εκείνον η καλύτερη ευκαιρία για να διατηρεί τη συνείδησή του άγρυπνη μπροστά στις λαμπερές και αλόγιστες εικόνες του κόσμου.

Ο αγώνας του Σισύφου που περιφρονεί τους θεούς, αγαπά τη ζωή και μισεί το θάνατο γίνεται το σύμβολο της ανθρώπινης μοίρας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) «Υπάρχει κι η λύση της ηρωικής εξόδου, διαμέσου της συνείδησης, της γνώσης και της αναζήτησης της ελευθερίας. Ξέρω ποιο θα είναι το λουσμένο στη ματαιότητα και στην εκμηδένιση τέλος, μα επιμένω να μάχομαι, να επιτελώ το δημιουργικό μα καταδικασμένο έργο μου μέχρι τέλους, μέχρις ότου ο βράχος να ξανακυλήσει χαμηλά? Και ποιο είναι το νόημα της ζωής εάν τα σφραγίζει όλο ο θάνατος κι η καταστροφή τους;

Ο Καμύ υποστηρίζει ότι όταν ο Σίσυφος αναγνωρίζει τη ματαιότητα του έργου του και τη βεβαιότητα της μοίρας του, είναι ελεύθερος να συνειδητοποιήσει και να πραγματώσει το παράλογο της κατάστασής του και να φθάσει σε μια κατάσταση αποδοχής. Παραδόξως, είναι η στωική αποδοχή μπροστά στη σίγουρη ήττα του που τον ελευθερώνει και τον ολοκληρώνει».