Ολλανδία: Η πρώτη ιστορική περίπτωση ευθανασίας σε δίχρονο παιδί ανοίγει τον ασκό του Αιόλου

Ένα δίχρονο παιδί στην Ολλανδία έγινε το νεότερο άτομο στην ιστορία της χώρας κάτω των 12 ετών που υποβάλλεται σε ιατρικά υποβοηθούμενο θάνατο. Η υπόθεση αυτή, που ήρθε στη δημοσιότητα, επαναφέρει στο προσκήνιο τα πιο δύσκολα ηθικά, νομικά και ιατρικά διλήμματα της εποχής μας γύρω από το δικαίωμα στην παύση του ανείπωτου πόνου.

Ρούλα Σκουρογιάννη

Το Χρονικό και τα Δεδομένα της Υπόθεσης

Η συγκλονιστική αυτή διαδικασία πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 2025, ωστόσο η επίσημη έγκριση από την αρμόδια Ολλανδική Επιτροπή δημοσιοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2026. Το παιδί, γεννημένο πρόωρα στην 26η εβδομάδα, αντιμετώπιζε βαριές, μη αναστρέψιμες παθήσεις, όπως:

• Σοβαρή εγκεφαλική βλάβη και εγκεφαλική παράλυση.
• Ανθεκτικές επιληπτικές κρίσεις που δεν ανταποκρίνονταν σε καμία θεραπεία.
• Χρόνια αναπνευστική δυσχέρεια λόγω συσσώρευσης βλένας στους πνεύμονες.

Οι γιατροί διαπίστωσαν ότι η εγκεφαλική του ανάπτυξη παρέμενε στο επίπεδο βρέφους μόλις έξι εβδομάδων, χωρίς καμία προοπτική βελτίωσης. Παρά τις αρχικές διαφωνίες ορισμένων ανεξάρτητων ειδικών, η επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το παιδί βίωνε αφόρητη οδύνη.

Το Νομικό Πλαίσιο στην Ολλανδία

Η Ολλανδία διαθέτει από τα πιο προηγμένα, αλλά και αμφιλεγόμενα, νομικά πλαίσια παγκοσμίως:

• Το έτος 2002: Νομιμοποιήθηκε η ευθανασία για ανίατες ασθένειες (ενήλικες και παιδιά άνω των 12 ετών).
• Το έτος 2024: Το πλαίσιο επεκτάθηκε διοικητικά ώστε να συμπεριλάβει παιδιά ηλικίας 1 έως 12 ετών, υπό αυστηρότατες προϋποθέσεις και με τη σύμφωνη γνώμη των γονέων.
• Η νομική λεπτομέρεια: Η ενεργός ευθανασία παραμένει τυπικά εκτός του ποινικού κώδικα ως παράνομη πράξη, ωστόσο οι εισαγγελείς απέχουν από τη δίωξη εφόσον ακολουθηθούν απαρέγκλιτα τα πρωτόκολλα και εγκριθεί από επιτροπές και την Εισαγγελία.

Διεθνείς Αντιδράσεις και ο “Ολισθηρός Δρόμος”

Μαζί με το Βέλγιο, η Ολλανδία παραμένει από τις ελάχιστες χώρες που εφαρμόζουν τέτοιες πρακτικές σε ανήλικους. Οι επικριτές κάνουν λόγο για τον «ολισθηρό δρόμο» της επέκτασης των κριτηρίων, τονίζοντας την αδυναμία συναίνεσης από ένα δίχρονο παιδί. Από την άλλη, οι υποστηρικτές υπογραμμίζουν ότι οι περιπτώσεις αυτές είναι εξαιρετικά σπάνιες (αριθμημένες στα δάχτυλα σε βάθος ετών) και αποσκοπούν αποκλειστικά στη λύτρωση από αξεπέραστα, φρικτά βασανιστήρια.